Ο Μύθος της Λεμονιάς

Ο Μύθος της Λεμονιάς

Ήταν κάποτε ένα όμορφο δέντρο. Αυτό το δέντρο ήταν φουντωτό και είχε  πολύ γλυκούς και ωραίους ροδοκόκκινους καρπούς. Όποιος περνούσε από εκεί σταματούσε και το θαύμαζε. Το δέντρο που έβλεπε στα μάτια όλων τον θαυμασμό καμάρωνε και άρχισε να το παίρνει πάνω του. Σιγά σιγά έγινε ένα πολύ φαντασμένο  και κακό δέντρο. Σκέφτηκε να μην ξαναφήσει κανέναν να κόψει τους καρπούς του. Και αποφάσισε να  βγάλει στα  κλαδιά του μεγάλα και δηλητηριώδη αγκάθια για να μην μπορεί να το πλησιάσει κανείς.  Οι καρποί του σάπιζαν και έπεφταν κάτω άχρηστοι πια αφού τα κρατούσε πάνω μέχρι να χαλάσουν τελείως.

Όποιοι περαστικοί δοκίμαζαν να κόψουν από τους όμορφους αυτούς καρπούς αμέσως τους τρύπαγε με τα αγκάθια του και τους έπρηζε το χέρι με το δηλητήριο του. Μια μέρα πέρασε από εκεί η Θεά της σοφίας, η Αθηνά και κάθισε  δίπλα από το όμορφο δέντρο και το κοίταζε. Ένα παιδί που έπαιζε εκεί κοντά θέλησε να κόψει ένα φρούτο για  να φάει. Το κακό και αλαζονικό δέντρο έβγαλε αμέσως τα αγκάθια του και τρύπησε με δύναμη το παιδί. Το παιδάκι τρόμαξε όταν είδε το μικρό του χεράκι να τρέχει αίμα, αλλά και  από τον πόνο  που ένοιωσε με το τσίμπημα. Όταν άρχισε το χέρι να πρήζεται έβαλε τα κλάματα. 

Ή θεά Αθηνά μεταμορφώθηκε τότε σε μια γριούλα και πήγε κοντά του. Σώπα, του λέει παιδάκι μου δώσε μου το χεράκι σου να του βάλω μια αλοιφή με βότανα και θα σου περάσει αμέσως. Πράγματι το φάρμακο έδρασε αμέσως, το αίμα σταμάτησε όπως και ο πόνος και το πρήξιμο από το τσίμπημα έφυγε. Το παιδί ανακουφίστηκε και τράβηξε τον δρόμο για το σπίτι του. Η γριά τώρα πήγε κάτω από το δέντρο και άρχισε να του μιλάει. Άφησε με να κόψω δέντρο από τους καρπούς σου, πεινάω του είπε. Το δέντρο άρχισε να γελάει δυνατά και να λέει, σιγά να μην δώσω σε μια τόσο άσχημη γριά να φάει τον όμορφο καρπό μου. Και σε ποιόν δίνεις τον καρπό σου δεντράκι μου; ρώτησε πάλι η γριούλα, αν ήμουν όμορφη θα με άφηνες να κόψω; Όχι βέβαια απάντησε με θράσος το φαντασμένο δέντρο, δεν κάνω τους καρπούς και τους φροντίζω τόσο  πολύ για να τους κόβετε εσείς.  

Η γριούλα θύμωσε πολύ και χτύπησε κάτω το μπαστουνάκι που κρατούσε. Αμέσως μεταμορφώθηκε σε μια όμορφη κοπέλα που δεν ήταν άλλη από την Θεά Αθηνά. Φαντασμένο δέντρο από σήμερα θα αλλάξεις καρπούς και από γλυκούς θα βγάζεις ξινούς και το χρώμα τους θα είναι πράσινο σαν την κακία σου και μετά θα κιτρινίζει όπως το μίσος σου, του είπε και εξαφανίστηκε. Το δέντρο μετά την κατάρα άρχισε να μεταμορφώνεται, έπεσαν όλα τα αγκάθια του και οι καρποί του έγιναν πράσινοι και όταν ωρίμαζαν κίτρινοι.

Μια μέρα  πέρασε ένας χωρικός και βλέποντας το περίεργο αυτό δέντρο, έκοψε ένα καρπό και το δοκίμασε. Μόλις το έφαγε ξινίστηκε πολύ και το έφτυσε αμέσως. Το δέντρο άρχισε να κλαίει ήταν απαρηγόρητο. Τα φυλλαράκια του άρχισαν να μαραζώνουν και να κιτρινίζουν από την στεναχώρια του. Έφτασε κοντά στον θάνατο και όλη την ώρα έλεγε πόσο πολύ μετάνιωσε, που ήταν κακό και δεν άφηνε τους ανθρώπους να φάνε τους όμορφους καρπούς τους. Είχε βλέπετε καταλάβει και μετάνιωσε για την αλαζονεία του. Η Θεά Αθηνά είδε ότι μετανόησε και ένα πρωί πάει κοντά του και του λέει, επειδή είδα ότι μετάνιωσες θα σου φτιάξω λιγάκι τους καρπούς σου. Από τώρα και στο εξής θα βγάζεις ένα πολύ ωραίο άρωμα που θα ξεχωρίζει από τα αρώματα των άλλων δέντρων. Θα σε ονομάσω Λεμονιά που θα πει μετανιωμένος στην γλώσσα των Θεών και θα γίνεις ξακουστή παντού. Όλοι οι άνθρωποι θα θέλουν τους καρπούς σου. Τα φαγητά τους θα τα νοστιμίζουν οι καρποί σου.

Πράγματι το λεμόνι το δοκίμασε  για πρώτη φορά πειραματικά,  μια γυναίκα στο φαγητό της επειδή είχε ωραία μυρωδιά, ήταν μια σούπα και της πήγαινε πολύ ο χυμός του λεμονιού. Όσοι έφαγαν από αυτή την σούπα τρελάθηκαν από την νοστιμιά. Και έτσι γρήγορα μαθεύτηκε η χρήση του δέντρου λεμονιά. Όλοι οι άνθρωποι έκοβαν και αγόραζαν τα λεμόνια. Ταξίδεψε σε όλη την γη η φήμη του δέντρου με τους ωραίους και ωφέλιμους καρπούς.  Και έτσι άρχισαν να το φυτεύουν στους κήπους και στα χωράφια αφού έγινε απαραίτητο  πια στους ανθρώπους.  Η λεμονιά τώρα ήταν χαρούμενη που έγινε επιτέλους ένα χρήσιμο και αγαπημένο δέντρο για όλους.

Μύριαμ Κ. Ρόδος

από πηγη: https://laikiparadosi.blogspot.com/

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΧΩΡΙΑΤΙΚΑ ΠΑΞΙΜΑΔΙΑ.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΧΩΡΙΑΤΙΚΑ ΠΑΞΙΜΑΔΙΑ.

Πηγη:https://laikiparadosi.blogspot.com

Tα παξιμάδια είναι από τα πιο γνωστά και αγαπημένα παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα. Tα τελευταία χρόνια, μάλιστα, που έχει αναγνωριστεί η αξία της μεσογειακής διατροφής, διεκδικούν σταθερή θέση στο τραπέζι μας. Tο Χωριάτικο blog σάς εξηγεί τους λόγους που αξίζει να προτιμήσετε το παραδοσιακό ελληνικό παξιμάδι και σας παρουσιάζει τους τύπους που κυκλοφορούν στην αγορά, για να διαλέξετε αυτόν που προτιμάτε. 

OΙ ΤΥΠΟΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΠΑΞΙΜΑΔΙΩΝ Tα παξιμάδια είναι παραδοσιακό ελληνικό τρόφιμο. Tα χωρίζουμε σε κατηγορίες, ανάλογα με το αλεύρι που έχει χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή τους. Σταρένια: από σιτάλευρο και μαγιά. Kριθαρένια: από αλεύρι κριθαριού, σιτάλευρο και μαγιά. Σίκαλης: από αλεύρι σίκαλης, σιτάλευρο και μαγιά. Oλικής άλεσης: από αλεύρι ολικής άλεσης (κυρίως σίτου) και μαγιά. Eπτάζυμα (παίρνουν το όνομά τους από τη διαδικασία παρασκευής): από αλεύρι, ελαιόλαδο και προζύμι (μπορεί να περιέχουν επίσης ζάχαρη, γλυκάνισο, κολίανδρο, μαστίχα, κανέλα ή οποιοδήποτε άλλο μυρωδικό). Tύπου Kυθήρων: από σιτάλευρο, ελαιόλαδο και μαγιά. Kριθαροκουλούρα (ντάκος): από κρίθινο και σταρένιο αλεύρι ολικής άλεσης, ελαιόλαδο και προζύμι. 

TΙ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ● Tα παξιμάδια δεν περιέχουν συντηρητικά (δεν υπάρχει λόγος να προστίθενται συντηρητικά στη σύνθεσή τους, γιατί τα παξιμάδια ανήκουν στην κατηγορία των ξερών προϊόντων χαμηλής υγρασίας· έτσι, δεν υπάρχει κίνδυνος μικροβιακής αλλοίωσης). ● Όλα τα παξιμάδια περιέχουν αλάτι (σε αντίθετη περίπτωση, η πληροφορία αναγράφεται). Aν αγοράζετε «χύμα» παξιμάδια από το φούρνο της γειτονιάς σας, ενημερωθείτε για την περιεκτικότητα των παξιμαδιών σε αλάτι (πιθανώς κάποια να είναι λιγότερο αλατισμένα). ● Δεν περιέχουν ζάχαρη (κάποιοι τύποι, π.χ. επτάζυμα, μπορεί να περιέχουν και ζάχαρη). ● Tα παξιμάδια δεν χαλάνε, εκτός αν περιέχουν λιπαρά, οπότε είναι πιθανό να ταγκίσουν. Αυτό ωστόσο συμβαίνει μόνο αν δεν έχουν φυλαχτεί σωστά (π.χ. αν τα διατηρείτε σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος), γιατί χρειάζονται σκιερό και δροσερό μέρος για να διατηρηθούν αναλλοίωτα. Aν και δεν χαλάνε, είναι υποχρεωτικό να αναγράφεται η ημερομηνία λήξης στη συσκευασία τους (συνήθως έως και ένα έτος). ● Σε κάποιες συσκευασίες μπορεί να βρείτε ενδείξεις όπως «προϊόν βιολογικής γεωργίας» ή ονομασίες όπως «παξιμάδια τυριού». Πρόκειται για παξιμάδια στα οποία είτε έχει προστεθεί κάποιο προϊόν (π.χ. τυρί) είτε οι πρώτες ύλες τους έχουν παραχθεί με τις προδιαγραφές των βιολογικών προϊόντων. 

H ΘΡΕΠΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΑ Aρχικά πρέπει να διευκρινίσουμε πως, όταν μιλάμε για παξιμάδια, αναφερόμαστε στα παραδοσιακά ελληνικά αρτοσκευάσματα, τα οποία βρίσκουμε είτε «χύμα» σε φούρνους είτε συσκευασμένα με την ένδειξη «παραδοσιακό» στη συσκευασία τους. Tα παξιμάδια, όπως και το ψωμί, φτιάχνονται από αλεύρι που παίρνουμε από διάφορα δημητριακά, με βασικό το σιτάρι. Τα παξιμάδια που έχουν ως βασικό τους συστατικό το αλεύρι σίτου (είτε είναι σταρένια είτε σίτου ολικής άλεσης) είναι πιο πλούσια σε διατροφική αξία, χάρη στη γλουτένη που περιέχουν, η οποία είναι η καλύτερης ποιότητας πρωτεΐνη σε σχέση με αυτές που περιέχονται στα υπόλοιπα δημητριακά. (Mε τον όρο «καλής ποιότητας πρωτεΐνη» εννοούμε την πρωτεΐνη που πλησιάζει σε διατροφική αξία αυτή του κρέατος). Προσοχή, αν έχετε δυσανεξία στη γλουτένη. Aν αντιμετωπίζετε πρόβλημα δυσκοιλιότητας, προτιμήστε τα κριθαρένια παξιμάδια ή τα ολικής άλεσης, γιατί περιέχουν περισσότερες φυτικές ίνες. Η κατανάλωσή τους, ωστόσο, πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη κατανάλωση νερού, αφού η υπερβολική πρόσληψη φυτικών ινών χωρίς νερό μπορεί να επιτείνει το πρόβλημα της δυσκοιλιότητας. 

TΑ ΠΑΞΙΜΑΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΣΕ: ● Bιταμίνες του συμπλέγματος B (είναι οι βιταμίνες που ενισχύουν το νευρικό σύστημα). ● Άμυλο (σύνθετος υδατάνθρακας, που διασπάται αργά και σταθερά, τροφοδοτώντας τον οργανισμό με ενέργεια). ● Φυτικές ίνες (πολύτιμες για τη λειτουργία του εντέρου).




ΨΩΜΙ ΦΡΥΓΑΝΙΑ Η ΠΑΞΙΜΑΔΙ; ● Aπό αμιγώς διατροφική άποψη, έχετε περισσότερα οφέλη αν προτιμήσετε το παξιμάδι. Eκτός από το ότι δεν περιέχει συντηρητικά, το παξιμάδι είναι σκληρό και πρέπει να το μασήσουμε καλά για να το φάμε. Xρησιμοποιούμε λοιπόν περισσότερο σάλιο. Tο σάλιο περιέχει το ένζυμο αμυλάση, το οποίο διασπά το άμυλο σε απλούστερους υδατάνθρακες. Έτσι, το παξιμάδι είναι πιο εύπεπτη τροφή, αφού η πέψη ξεκινάει από τη μάσηση. ● Tο παξιμάδι είναι πιο χορταστικό από το ψωμί, χωρίς να δίνει αναλογικά περισσότερες θερμίδες. Eνδεικτικά αναφέρουμε ότι ένα μέτριο παξιμάδι (15 γρ.) δίνει 80 θερμίδες. Tις ίδιες θερμίδες δίνει και μία φέτα λευκό ψωμί (30 γρ.), αλλά και μία μεγάλη άσπρη φρυγανιά. (Δεν μπορούμε να μιλήσουμε με ακρίβεια για τις διαφορές στις θερμίδες ανάμεσα στους διάφορους τύπους, π.χ. σταρένιο και σίκαλης, γιατί τα παξιμάδια είναι παραδοσιακό ελληνικό προϊόν και η ενεργειακή τους αξία δεν περιλαμβάνεται στους διεθνείς πίνακες μετρήσεων. Γενικά, πάντως, η διαφορά στις θερμίδες είναι πολύ μικρή). ● H φρυγανιά είναι παραπλήσιο προϊόν με το παξιμάδι, με την έννοια ότι και τα δύο είναι αφυδατωμένοι τύποι αρτοσκευασμάτων. H διαφορά τους έγκειται στον τρόπο παραγωγής. Η φρυγανιά υφίσταται μεγαλύτερη επεξεργασία και μπορεί να έχει και άλλες προσμείξεις στη σύνθεσή της (π.χ. ζάχαρη). 

TΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΠΑΞΙΜΑΔΑΚΙΑEίναι αρτοσκευάσματα που συνηθίζουμε να τα λέμε παξιμαδάκια, αφού είναι μικρότερα σε μέγεθος από τα κανονικά παξιμάδια. Ανήκουν στην κατηγορία crispy rolls, αφού δεν πρόκειται για παραδοσιακά παξιμάδια, αν και τα περισσότερα φτιάχνονται στην Eλλάδα. Eκτός από το μέγεθος και το σχήμα, διαφέρουν από το παραδοσιακό παξιμάδι τόσο στη συνταγή όσο και στον τρόπο παρασκευής τους. Kυκλοφορούν σε 4 βασικούς τύπους: σίτου, με σουσάμι, ολικής άλεσης, σίκαλης. Iδέες για να τα απολαύσετε! ● Aν αποφασίσετε να φτιάξετε ντάκο (κρητική συνταγή με κριθαροκουλούρα, ψιλοκομμένη ντομάτα, ελαιόλαδο και τυρί ξινομυζήθρα ή φέτα), βουτήξτε την κριθαροκουλούρα σε μαυροδάφνη ή σαμιώτικο κρασί, αραιωμένο με λίγο νερό. Tο γλυκό κρασί θα δώσει πολύ ιδιαίτερη γεύση στο παραδοσιακό αυτό πιάτο. ● Φτιάξτε μόνοι σας υγιεινά κρουτόν (μικρά κομματάκια ψημένου ψωμιού που μπαίνουν σε σαλάτες). Σπάστε το παξιμάδι σε όσο γίνεται πιο μικρά κομμάτια, ρίξτε το μέσα στην αγαπημένη σας σαλάτα και ανακατέψτε. Θα φτιάξετε ένα γεύμα ισορροπημένο, χορταστικό και με λιγότερες θερμίδες (τα κρουτόν είναι νόστιμα, αλλά πιο παχυντικά από το παξιμάδι). 

ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΔΟΚΙΜΆΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΆΝΟΥΜΕ & ΜΌΝΟΙ ΜΑΣ.. 2 κιλά αλεύρι 2 ποτήρια λάδι ελιάς 2 ποτήρια νερό 80 γραμμάρια μαγιά 1 κουταλιά κανέλλα κοπανισμένη Εκτέλεση: Βάζουμε σε ένα ποτήρι τη μαγιά και γεμίζουμε με νερό. Φτιάχνουμε τη ζύμη με το αλεύρι και το λάδι και προσθέτουμε την κανέλλα. Ανακατεύουμε μεχρι να γίνει ομοιογενές το μείγμα. Παίρνουμε τη μαγιά αφού την ανακατέψουμε στο ποτήρι με το νερό και τη ρίχνουμε στο μείγμα. Ολοκληρώνουμε με τα 2 ποτήρια νερό. Ζυμώνουμε. Αφήνουμε σκεπασμένη τη ζύμη με μια πετσέτα, μέχρι να φουσκώσει. Ετοιμάζουμε το φούρνο στους 250 βαθμούς. Ζυμώνουμε ξανά και φτιάχνουμε τη ζύμη σε «φρατζόλες». Κόβουμε με μαχαίρι σε παξιμάδια. Σκεπάζουμε το ταψί που έχουμε βάλει τα παξιμάδια για λίγο και μετά βάζουμε στο φούρνο. Ψήνουμε για μία ώρα. Μόλις ροδίσουν τα βγάζουμε. Αφήνουμε να κρυώσουν και μετά τα ξεκολλάμε ένα – ένα με προσοχή. Τα βάζουμε μαζεμένα πάλι σε ένα ταψί και τοποθετούμε στο φούρνο για μίσή ώρα με ένα τέταρτο στους 150 βαθμούς. Σβήνουμε το φούρνο χωρίς να τα βγάλουμε για να φρυγανιστούν.
πηγή 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

Πηγη:https://laikiparadosi.blogspot.com/

Η ελληνική γαστρονομία έχει παράδοση περίπου 4.000 χρόνων και αποτελεί μέρος της ιστορίας και του πολιτισμού της Ελλάδας. Ιστορικά είναι ένας πρόδρομος της Δυτικής κουζίνας με μαγειρική εξάπλωση, μέσω της αρχαίας Ρώμης σε όλη την Ευρώπη και πέρα ​​από αυτήν.

Ο Αρχέστρατος ήταν αρχαίος Έλληνας που το 320 π.Χ. έγραψε το πρώτο βιβλίο μαγειρικής στην ιστορία.

Η Αρχαία ελληνική κουζίνα χαρακτηριζόταν από λιτότητα και είχε ως βάση την «τριάδα της Μεσογείου»: Σιτάρι - ελαιόλαδο - κρασί, με βάση τα ψάρια και το κρέας που τρωγόταν πιο σπάνια. Αυτή η τάση στην ελληνική διατροφή συνεχίστηκε στα ρωμαϊκά και οθωμανικά χρόνια και άλλαξε σχετικά πρόσφατα, που με την τεχνολογική πρόοδο το κρέας έχει γίνει πιο εύκολα διαθέσιμο. Η αστικοποίηση μετά το 1960 έφερε τις ανάλογες αλλαγές όπως νέες συνταγές, νέους τρόπους παρουσίασης και περισσότερα επεξεργασμένα τρόφιμα.

Το κρασί και το ελαιόλαδο ήταν πάντα ένα κεντρικό μέρος της και η εξάπλωση των σταφυλιών και των ελαιόδεντρων στην περιοχή της Μεσογείου και ακόμη πιο μακριά συσχετίζεται στενά με τον Ελληνικό αποικισμό.

Η Βυζαντινή κουζίνα ήταν παρόμοια με την αρχαιοελληνική κουζίνα, με διαφορά όμως ότι περιλαμβάνει νέα συστατικά που δεν ήταν διαθέσιμα στο παρελθόν, όπως το χαβιάρι, το μοσχοκάρυδο, τον βασιλικό και τα λεμόνια, ενώ το ψάρι συνεχίζει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της διατροφής. Η Βυζαντινή κουζίνα είχε επωφεληθεί από τη θέση της Κωνσταντινούπολης ως ένα παγκόσμιο κέντρο του εμπορίου των μπαχαρικών.

Το πιο χαρακτηριστικό και αναπόσπαστο στοιχείο της ελληνικής κουζίνας είναι το ελαιόλαδο, που χρησιμοποιείται συχνά στα περισσότερα πιάτα. Παράγεται από τις ελιές και αποτελεί χαρακτηριστική γεύση της ελληνικής διατροφής. Η βασική παραγωγή σιτηρών στην Ελλάδα είναι το σιτάρι και το κριθάρι. Σημαντικά λαχανικά είναι οι ντομάτες, οι μελιτζάνες, οι πατάτες, τα φασόλια, οι μπάμιες, οι πιπεριές και τα κρεμμύδια. Το μέλι στην Ελλάδα είναι κυρίως από το νέκταρ των οπωροφόρων δέντρων και εσπεριδοειδή. Η Μαστίχα είναι αρωματική 

φυσική ρητίνη που εξάγεται από το μαστιχόδεντρο που καλλιεργείται μόνο στο νησί της Χίου.

Ελληνική κουζίνα χρησιμοποιεί κάποια αρώματα πιο συχνά από ο,τι άλλες μεσογειακές κουζίνες, δηλαδή: ρίγανη, μέντα, σκόρδο, κρεμμύδι, άνηθο και φύλλα δάφνης. Άλλα κοινά βότανα και μπαχαρικά όπως ο βασιλικός, το θυμάρι και ο μάραθο σπόρων. Σε πολλές ελληνικές συνταγές, χρησιμοποιούνται γλυκό-μπαχαρικά σε συνδυασμό με κρέας, για παράδειγμα, η κανέλα και το γαρίφαλο.

Τα ψάρια και τα θαλασσινά είναι περισσότερο κοινά όπως είναι φυσικό στις παραθαλάσσιες περιοχές και στα νησιά.

Το κλίμα και το έδαφος της χώρας έχει την τάση να ευνοεί την εκτροφή αιγών και προβάτων περισσότερο απ' ότι βοοειδών όπως οι αγελάδες και ως εκ τούτου πιάτα με ντόπιο βόειο κρέας είναι πιο σπάνια.

Μια μεγάλη ποικιλία από τυριά χρησιμοποιούνται στην ελληνική κουζίνα, όπως η φέτα, το κασέρι, το κεφαλοτύρι, η γραβιέρα, η φορμαέλα, το ανθότυρο, το μετσοβόνε, η μυζήθρα και το χαλούμι (κυρίως στην Κύπρο).

Οι ταβέρνες και κάποια εστιατόρια είναι από τους βασικούς χώρους που σερβίρουν παραδοσιακά ελληνικά πιάτα για τους ντόπιους και τους τουρίστες. Πρόσφατα, τα "fast food" έχουν γίνει επίσης δημοφιλής στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Παρά το γεγονός ότι το γρήγορο φαγητό κερδίζει τη δημοτικότητα και πολλές μεγάλες αλυσίδες "fast food" έχουν ανοίξει σε όλη την Ελλάδα, οι Έλληνες εξακολουθούν να βασίζονται κατά κύριο λόγο στην πλούσια και εκτεταμένη ελληνική διατροφή. Επιπλέον, μερικά παραδοσιακά ελληνικά φαγητά, ειδικά το σουβλάκι και η πίτα με γύρο συχνά σερβίρονται σε στυλ γρήγορου φαγητού

Τριώδιον.

 Τριώδιον.

Η περίοδος του Τριωδίου, είναι μία Εκκλησιαστική περίοδος δέκα εβδομάδων, που ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και φτάνει μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο. Μέσα στην περίοδο αυτή περιλαμβάνεται και η Μεγάλη Τεσσαρακοστή καθώς και η Μεγάλη Εβδομάδα.

Την πρώτη εβδομάδα γίνεται «κατάλυση στα πάντα», δηλαδή τρώγεται ελεύθερα κάθε φαγητό ακόμα και την Τετάρτη και Παρασκευή. Για το λόγο αυτό ονομάζεται «ελεύθερη» ή «απόλυτη».

Την δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου γίνεται «κατάλυση στα πάντα» όλες τις ημέρες, εκτός της Τετάρτης και Παρασκευής. Την Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας, στην Ελλάδα υπάρχει το έθιμο της Τσικνοπέμπτης, κατά την οποία καταναλώνονται κρεατικά, δεδομένου ότι μετά από τρεις ημέρες αρχίζει ουσιαστικά η νηστεία.

Η τρίτη εβδομάδα του Τριωδίου, είναι αυτή της Τυροφάγου ή Τυρινής, οπότε όλες τις ημέρες γίνεται κατάλυση σε όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα, του αυγού, των ψαριών και φυσικά του ελαιολάδου, απαγορεύεται όμως η κρεοφαγία.Από την τέταρτη εβδομάδα, με την Καθαρά Δευτέρα, αρχίζει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Φέτος το Τριώδιο ξεκινά στις 17 Φεβρουαρίου και επομένως στις 28 Φεβρουαρίου έχουμε Τσικνοπέμπτη.

Όπως γράφει το dogma.gr, ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της, από το οποίο παίρνει και το όνοµά της, είναι ότι κατά την περίοδο αυτή οι Κανόνες που απαρτίζουν τις καθηµερινές ακολουθίες αποτελούνται από τρεις ωδές και όχι εννιά, όπως συµβαίνει µε όλους τους υπόλοιπους Κανόνες.

Τριώδιο: Οι Κυριακές

Όλες οι Κυριακές του Τριωδίου έχουν µία συγκεκριµένη ονοµασία και αποτελούν µία αλληλουχία µεστή νοηµάτων και µηνυµάτων.

Με τη σειρά, οι Κυριακές του Τριωδίου είναι:

• Κυριακή του Ασώτου 24 Φεβρουαρίου
• Κυριακή της Απόκρεω
• Κυριακή της Τυροφάγου
• Α’ Νηστειών: Κυριακή της Ορθοδοξίας
• Β’ Νηστειών: Γρηγορίου του Παλαµά
• Γ’ Νηστειών: Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως
• Δ’ Νηστειών: Ιωάννου της Κλίµακος
• Ε’ Νηστειών: Μαρίας της Αιγυπτίας
• Κυριακή των Βαΐων
• ΠΗΓΗ  https://laikiparadosi.blogspot.com

Ο Ελληνικός καφές

Ο Ελληνικός καφές

Πηγή:https://laikiparadosi.blogspot.com/2011/12/blog-post_17.htm 

Ο Ελληνικός καφές είναι η παρέα του Έλληνα σε κάθε στιγμή της ζωής του. Η παρέα και στα καλά και στα άσχημα.   Το πρωϊνό καφεδάκι αποτελεί  το καλλίτερο ξεκίνημα της ημέρας αλλά και το απογευματινό  πού δημιουργεί την καλλίτερη  ατμόσφαιρα για φιλική κουβεντούλα.  

Πώς  γίνετε όμως ο καφές;  Ο Ελληνικός καφές  έχει πολλές ποικιλίες κατασκευής και αυτές τις γνωρίζει πολύ καλά ο καφετζής αλλά και ο μερακλής του καφέ. 

Για όσους δεν ξέρουν πώς να φτιάχνουν ένα καλό φλιτζάνι καφέ , πάμε να δούμε πώς γίνετε.  

Ελληνικός καφές

                             Τρόπος παρασκευής καλού Ελληνικού καφέ

Μπρίκι

Κατά προτίμηση με στενό πάνω μέρος για να ανακυκλώνεται η θερμοκρασία κατά την διάρκεια του ψησίματος και στην σωστή διάσταση για την συγκεκριμένη ποσότητα καφέ που θα φτιάξουμε.

Εστία ψησίματος

Κατά προτίμηση χόβολη ή έστω γκαζάκι με χαμηλή φλόγα. 

Το ηλεκτρικό μάτι δεν προτείνεται γιατί παρέχει ζέστη μόνο από κάτω από το μπρίκι και καθόλου από το πλάι. Επίσης αργεί να ζεσταθεί αλλά από την στιγμή που θα ζεσταθεί και μετά έχει μεγάλη ένταση η θερμοκρασία που αναπτύσσει

Φλιτζάνι.

Χοντρό πορσελάνινο για να διατηρεί ζεστό τον καφέ περισσότερη ώρα 

Καφές: επιλέξτε τον καφέ που σας αρέσει. Είναι και θέμα προσωπικού γούστου πέρα από ποιότητα καφέ

Ο Ελληνικός καφές είναι συνήθως ανοιχτόχρωμος και χαρμάνι του βραζιλιάνικου Rio, Santos και Robusta. Πλέον κυκλοφορεί και πιο καβουρντισμένος, «σκούρος» ελληνικός, χαρμάνι από καφέδες της Κεντρικής Αμερικής, για όσους προτιμούν τον καφέ πιο πικρό και δυνατό. Στα καφεκοπτεία βρίσκεις χύμα και μεσαίου καβουρντίσματος, που είναι ελάχιστα πιο πικρός και πικάντικος, και δεν υστερεί σε καϊμάκι. Στην Ελλάδα ο καφές καβουρντίζεται σε κενό αέρος. Εξωτερικά ο κόκκος είναι πιο ψημένος και εσωτερικά είναι λίγο άψητος 

Ονομασίες  και αναλογίες καφέ / ζάχαρης. 

Για φλιτζανάκι των 75 ml, (τυπικός μονός καφές)

Ρίξτε την σωστή ποσότητα νερού μετρώντας με το φλιτζάνι.

Σκέτος με 1 κ.γ. καφέ, 

Μέτριος με 1 κ.γ. καφέ και 1 κ.γ. ζάχαρη ή 

Μέτριος-κλασικός με 2 κ.γ. καφέ και 2 κ.γ. ζάχαρη και 

Μέτριος γλυκός με 2 κ.γ. ζάχαρη. 

Μέτριος με ολίγη (αλλιώς ναι και όχι) έχει λιγότερο από 1 κ.γ. ζάχαρη 

Ολίγον μέτριος με 1,5 κ.γ. ζάχαρη. 

Μέτριος-βαρύς Ο μέτριος με ακόμη περισσότερο καφέ , 

Πολλά βαρύς έχει 4 κ.γ. καφέ και 6 ζάχαρη, ενώ ο 

Βαρύς-γλυκός 3 κ.γ. καφέ και 4 κ.γ. ζάχαρη. 

Όταν ζητηθεί χωρίς καϊμάκι ο μέτριος, θα είναι μέτριος βραστός και όχι, θα πρέπει να έχει φουσκώσει δύο φορές και να σερβιριστεί από ψηλά ώστε, πέφτοντας στο φλιτζάνι, να κάνει και φουσκάλες.  

Πολλά βαρύς και όχι. Το ίδιο, όπως αλλά με μισή δόση νερού

Σκέτος βραστός δεν έχει καϊμάκι, ενώ ο 

Σκέτος (θερια­κλίδικος) θα πρέπει να έχει και καϊμάκι, και φουσκάλες – και για να γίνει σωστός πρέπει να παρασκευαστεί σε κρύο νερό. Τρεις κουταλιές καφέ, καθόλου ζάχαρη, κρύο νερό και όταν αρχίσει να φουσκώνει ανασηκώνουμε και ξανακατεβάζουμε το μπρίκι, Σερβίρουμε από ψηλά για να κάνει και φουσκάλες

Παρατήρηση: Το κουταλάκι του καφέ είναι μικρό

Ψήσιμο καφέ

Αφού βάλουμε καφέ (ή και ζάχαρη) στο μπρίκι, ανακατεύουμε μόνο στην αρχή, μέχρι να ανακατευτεί καλά ο καφές και να λιώσει η ζάχαρη. Αποφεύγουμε να ξαναανακατέψουμε γιατί χαλάει το καϊμάκι. 

Αν ψήνουμε σε χόβολη / άμμο, βυθίζουμε μέχρι τη μέση το μπρίκι στην «άμμο» και περιμένουμε να φουσκώσει.
Αν φτιάχνουμε συγχρόνως σε ένα μπρίκι παραπάνω από ένα καφέ, μοιράζουμε στα φλυτζανάκια πρώτα το καϊμάκι και μετά συμπληρώνουμε με τον υπόλοιπο καφέ.

Αν θέλουμε πλούσιο καϊμάκι χρησιμοποιούμε κρύο νερό.

Tips

Διατηρείστε το καφέ ερμητικά κλεισμένο σε αλουμινένο ή γυάλινο βάζο (ή ακόμα και στην αρχική του συσκευασία αφού τυλίξετε το πάνω μέρος από το σακουλάκι και βάλετε ένα λαστιχάκι να το κρατάει κλειστό) κατά προτίμηση μέσα στο ψυγείο

Χρησιμοποιείστε στεγνό και καθαρό κουτάλι για να πάρετε καφέ μέσα από το βάζο του καφέ

Μην βάζετε γάλα στον καφέ γιατί γίνετε πιο βαρύς, πειράζει στο στομάχι και αλλοιώνει το άρωμα και την γεύση του καφέ.

Αφήστε τον καφέ λίγα λεπτά να κάτσει το κατακάθι για να μην σας πειράξει στο στομάχι.
πηγή 

Ο ΦΟΥΡΝΟΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Ο ΦΟΥΡΝΟΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Ο φούρνος που είχε παλιά κάθε σπίτι έψηνε "το νοστιμότατο χωριάτικο ψωμί, τις πίτες, τα φαγητά, τα γλυκά και τα κουλουράκια". Ψωμί αρχικά έψηναν μία φορά την εβδομάδα γιατί δεν είχαν χρόνο, επειδή ήταν ολόκληρη την ημέρα στα χωράφια. Σήμερα έχει σταματήσει να καπνίζει ή γκρέμισε από την αχρηστία.
 Τα σύνεργα που χρειαζόταν ένας φούρνος ήταν:
          Η σκάφη (το σκαφίδ') που ζύμωναν τ' αλεύρι με νερό και μαγιά κι έκαναν το ζυμάρι (ζμαρ).
          Η πινακωτή (πνακουτή), όπου άφηναν να φουσκώσει "του ζμαρ" κομματιασμένο σε τόσα μέρη όσα και τα ψωμιά (κάτι σαν το σημερινό ταψί).

Το μεσάλι, ύφασμα που σκέπαζαν την πνακωτή, μετά που έβγαινε από το φούρνο.
          Το ψωμόφκιαρο, φτυάρι που έβγαζαν τα ψημένα ψωμιά.
          Τα καμπρούλια, δυο ξύλα που ανακάτευαν την φωτιά μέσα στο φούρνο. Πολλές φορές τα είχαν μέσα σε νερό. Στον φούρνο έκαιγαν συνήθως πουρνάρια "κλαδιά" κλπ.
          Το μπελγκίρι ή η γκριμπάτσα ήταν το ξύλο, κάτι σαν πιάστρες που έβγαζαν την στάχτη από μέσα από τον φούρνο.
Τη σφούγγα (σφουγγαρίστρα).
          Και οι καμάρες πλαϊνές εσοχές του φούρνου που έβαζαν τον "ξύστρο" ένα σίδερο που έξυναν με αυτό τα τοιχώματα που ενδεχομένως είχαν φύγει οι σοβάδες. Τις περισσότερες φορές αυτά τα "σύνεργα" ήταν μαζί με τον φούρνο ή μέσα στην κουζίνα. 

 https://laikiparadosi.blogspot.com/2011/12/blog-post_17.html

Ο Μυλωνάς κι ο Βασιλιάς" - Λαϊκό παραμύθι από την Θήρα

Ο Μυλωνάς κι ο Βασιλιάς" - Λαϊκό παραμύθι από την Θήρα

Καταγραφή -- έρευνα Στέλλα Κοντογιάννη - ερευνήτρια λαογραφίας

(Αφηγείται η Καλίτση Μαυρομάτη )

Μια φορά κι ένα καιρό ήτανε ένας βασιλιάς . μια μέρα κάλεσε το δέσποτα του τόπου του και του λέει :

Δέσποτα θα σου βάλω τρία αινίγματα κι αν δεν μου τα λύσεις σε τρεις μέρες θα σου πάρω τη κεφαλή σου . 

Του λέει τα αινίγματα . 

Μα βασιλέα μου ίντα σου φταίω εγώ και μου βάζεις αυτή τη θηλεία ; 

Αυτό που σου λέω , δεσπότη μου . 

Ο δεσπότης καταστενοχωρημένος πήε στο σπίτι του και τον έτρωε η συλλο(γ)ή . Οι μέρες περνούσανε και ο μυλωνάς , ο γείτονάς του, που το μυαλό ντου έκοβε , λέει του δεσπότη. Έ(γ)νοια σου , δέσποτά μου , κι εγώ θα σου το κανονίσω το βασιλιά , μόνο να με λύσεις δεσπότη και θα πάω να του τα εξηγήσω .

 Την άλλη μέρα μια και δυο , ο καλός σου , πάει στο βασιλιά : Τα αινίγματα που έδωσε ο βασιλιάς ήταν:

1) Να μετρήσεις πόσα μέτρα είναι η γης από τον ουρανό ; 

2) Ποια είναι η ισχή μου ;  

 3)Τι έχω στο μυαλό μου; 

Βασιλιά μου, έλα να σου πω ότι θέλεις . Κάτσανε , το λοιπός, και αρχινά ο ψευτοδεσπότης . 

Θέλεις να σου πω , βασιλέα μου πόσο είναι από τη γης ως τον ουρανό , έφερα απ’ όξω από το παλάτι σου τα μέτρα και τα ‘χω μέσα στο κάρο , μπορείς να τα μετρήσεις κι ανι λάθος θα το βρεις .

Για το δεύτερο αίνιγμα «ποια είναι η ισχύς σου» σου εξηγώ ότι πρώτα είναι η δύναμη του Χριστού κι ύστερα η δική σου, βασιλιά μου. 

Και όσο για το τρίτο αίνιγμα «Τι έχεις μέσα στο μυαλό σου» είμαι βέβαιος ότι αυτή τη στιγμή βλέπεις μπροστά σου το δεσπότη. 

Και αμέσως γδύνεται και παρουσιάζεται ο πονηρός μυλωνάς. Έτσι ο δεσπότης γλύτωσε τη κεφαλή του.

πηγή https://laikiparadosi.blogspot.com/2011/12/blog-post_17.html